ΔΙΑΒΗΤΙΚΗ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΑ

Η Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια, είναι η πιο σοβαρή από τις διαβητικές οφθαλμικές παθήσεις αφορά τον αμφιβληστροειδή χιτώνα και αποτελεί μια από τις κυριότερες αιτίες τύφλωσης.

Αυτό επειδή τα αγγεία του αμφιβληστροειδούς, σε όσους ασθενείς πάσχουν απο διαβήτη, δύναται να παρουσιάσουν αλλοιώσεις οι οποίες με τη σειρά τους προκαλούν περαιτέρω συνέπεις όπως πχ αιμορραγία στο εσωτερικό του οφθαλμού, γλαύκωμα έως και αποκόλληση του ίδιου του αμφιβληστροειδή με αποτέλεσμα τη μη αναστρέψιμη απώλεια στην όραση.

Παρουσιάζεται σε διαβητικούς ασθενείς αφού το σώμα τους δεν μπορεί να αποθηκεύσει ή να χρησιμοποιήσει το σάκχαρο κανονικά, με αποτέλεσμα όταν η ποσότητά του στο αίμα ανεβαίνει σε υψηλά επίπεδα, να προσβάλλονται και τα αγγεία του οφθαλμού προκαλώντας αλλοιώσεις των αγγείων του αμφιβληστροειδούς. Τα αγγεία αυτά μπορεί να σπάσουν και να προκαλέσουν αιμορραγίες, μικροαποφράξεις, και σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να αναπτυχθούν παθολογικά νεοαγγεία στην επιφάνεια του αμφιβληστροειδούς τα οποία μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία στο εσωτερικό του οφθαλμού και  να οδηγήσουν σε αποκόλληση αμφιβληστροειδούς και μη αναστρέψιμη απώλεια όρασης. Τέλος, η ανάπτυξη νεοαγγείων στην ίριδα μπορεί να προκαλέσει σοβαρής μορφής γλαύκωμα. Το παρακάνω διάγραμμα δείχνει τα βασικά μέρη του ματιού.

Η Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια, είναι η πιο σοβαρή από τις διαβητικές οφθαλμικές παθήσεις αφορά τον αμφιβληστροειδή χιτώνα και αποτελεί μια από τις κυριότερες αιτίες τύφλωσης.

Αυτό επειδή τα αγγεία του αμφιβληστροειδούς, σε όσους ασθενείς πάσχουν απο διαβήτη, δύναται να παρουσιάσουν αλλοιώσεις οι οποίες με τη σειρά τους προκαλούν περαιτέρω συνέπεις όπως πχ αιμορραγία στο εσωτερικό του οφθαλμού, γλαύκωμα έως και αποκόλληση του ίδιου του αμφιβληστροειδή με αποτέλεσμα τη μη αναστρέψιμη απώλεια στην όραση.

Παρουσιάζεται σε διαβητικούς ασθενείς αφού το σώμα τους δεν μπορεί να αποθηκεύσει ή να χρησιμοποιήσει το σάκχαρο κανονικά, με αποτέλεσμα όταν η ποσότητά του στο αίμα ανεβαίνει σε υψηλά επίπεδα, να προσβάλλονται και τα αγγεία του οφθαλμού προκαλώντας αλλοιώσεις των αγγείων του αμφιβληστροειδούς. Τα αγγεία αυτά μπορεί να σπάσουν και να προκαλέσουν αιμορραγίες, μικροαποφράξεις, και σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να αναπτυχθούν παθολογικά νεοαγγεία στην επιφάνεια του αμφιβληστροειδούς τα οποία μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία στο εσωτερικό του οφθαλμού και  να οδηγήσουν σε αποκόλληση αμφιβληστροειδούς και μη αναστρέψιμη απώλεια όρασης. Τέλος, η ανάπτυξη νεοαγγείων στην ίριδα μπορεί να προκαλέσει σοβαρής μορφής γλαύκωμα. Το παρακάνω διάγραμμα δείχνει τα βασικά μέρη του ματιού.

Συμπτώματα

DIAVITIKI AMFIVLISTROEIDOPATHEIAΣτα αρχικά στάδια δεν εμφανίζονται ειδικά συμπτώματα στην όραση, όμως, μετέπειτα ενδέχεται να υπάρξει άμεση εξέλιξη στη σοβαρή μορφή της ασθένειας.

Μυωψίες (μυγάκια) και λάμψεις: ανήκουν στα αρχικά συμπτώματα της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας, καθώς κάποιες φορές η δυσκολία στο διάβασμα ή στην τέλεση κοντινής εργασίας ενδέχεται να υποδηλώνει συλλογή υγρού στην ωχρά κηλίδα (οίδημα ωχράς κηλίδας).

Άλλο σύμπτωμα μπορεί να είναι η διπλωπία, η οποία οφείλεται στην προσβολή των νεύρων που είναι υπεύθυνα για τον έλεγχο των οφθαλμικών μυών, ο νυσταγμός, πόνος στους οφθαλμούς, θολή ή διαταραγμένη όραση και δημιουργία σκοτωμάτων στο οπτικό πεδίο. Αν παρουσιάζετε κάποιο από αυτά τα συμπτώματα συμβουλευτείτε τον οφθαλμίατρό σας. Οι διαβητικοί ασθενείς πρέπει τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο να κάνουν βυθοσκόπηση για τον έλεγχο του βυθού του οφθαλμού.

Αν διαγνωσθεί διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, τότε θα πρέπει να γίνει μια ειδική εξέταση που ονομάζεται φλουοροαγγειογραφία. Πρόκειται για μία εξέταση κατά την οποία εκχέεται ενδοφλέβια στο σώμα μιά χρωστική ουσία η οποία φτάνει στα αγγεία του οφθαλμού μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. 

Με την εμφάνιση της OCT αγγειογραφίας (η οποία διατίθεται στο ιατρείο μας), έχει κατά μεγάλο βαθμό αντικαταστήσει την πιο πάνω μέθοδο.

Διάγνωση

Βέβαια, το γεγονός ότι ένας ασθενής πάσχει απο διαβήτη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα παρουσιάσει και διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια αλλά το διάστημα το οποίο πάσχει απο αυτόν αυξάνει τον κίνδυνο ώστε να αναπτύξει κάποιας μορφής αμφιβληστροειδοπάθεια. Υπό τα πλαίσια αυτά, οι διαβητικοί θα πρέπει να επισκέπτονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα τον οφθαλμίατρο τους και να υποβάλλοννται σε οφθαλμολογικές εξετάσεις, ακόμα και αν δεν έχουν καμία ενόχληση στον οφθαλμό και δεν παρουσιάζουν συμπτώματα. «Κάλλιον του θεραπεύειν, το προλαβαίνειν» όπως έλεγε και ο Ιπποκράτης και στη συγκεκριμένη περίπτωση η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση είναι αυτή η οποία μπορεί να σώσει την όραση του ατόμου με προδιάθεση. Στο σημείο αυτό, κι έχοντας διαγνωστεί αμφιβληστροειδοπάθεια στον οφθαλμό, θα πρέπει να ακολουθηθεί μια άμεση και στοχευμένη δράση, έναντι αυτής, αφού οπως αναφέρθηκε και προηγουμένως πρόκειται για μια από τις σοβαρότερες ενδοφθάλμιες παθήσεις απειλητικών για την όραση.

Η διάγνωση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας γίνεται καταρχάς μετά από λεπτομερή εξέταση του αμφιβληστροειδούς με βυθοσκόπηση ή/και φωτογράφιση βυθού.

Κατόπιν, ακολουθεί  η οπτική τομογραφία συνοχής (OCT) η οποία είναι απαραίτητη εξέταση για το διαβητικό οίδημα της ωχράς. Επιπλέον, η OCT αγγειογραφία απεικονίζει τις πολύ αρχικές αγγειακές βλάβες λόγω του διαβήτη.

Για περεταίρω πληροφορίες για την εξέταση OCT παρακαλώ όπως πατήσετε ΕΔΩ.

Αντιμετώπιση

Με δεδομένη λοιπόν την έκταση της βλάβης οι κυριότερες θεραπευτικοί μέθοδοι αφορούν τη χειρουργική με lazer (ακτίνα lazer καυστηριάζει τα αγγεία του αμφιβληστροειδή που αιμορραγούν και μικρότερες ακτίνες σφραγίζουν την ανάπτυξη μη φυσιολογικών αγγείων-φωτοπηξία) καθώς επίσης και τις ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις (ενέσεις) όπου το φάρμακο εγχύεται στο υαλοειδές αναστέλλοντας κατ’ αυτό το τρόπο τη δράση του παράγοντα VEGF (ευνοεί την ανάπτυξη μη φυσιολογικών αγγείων-νεοαγγεία).

Με τη θεραπεία των ενδοϋαλοειδικών εγχύσεων πολλά άτομα γνώρισαν βελτίωση στην ποιότητας της όρασης τους ενώ όσα άτομα υπέφεραν μέχρι πρότινος απο κάποια έκπτωση στην όραση τους, που οφειλόταν σε διαβητική αμφιβληστοειδοπάθεια, δείχνουν ικανοποιημένα με το τελικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, αυτό το οποίο θα πρέπει να τονιστεί είναι πως η εν λόγω θεραπεία δεν πρέπει να γίνεται αποσπασματικά αλλά με επαναλαμβανόμενους ρυθμούς κι ανά τακτά χρονικά διαστήματα μιας και η ανάπτυξη των παθολογικών νεοαγγείων είναι συνεχής και η χορήγηση των φαρμάκων αδρανοποιεί μόνο τα ήδη παραχθέντα.

Για περισσότερες πληροφορίες για τις ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις (ενέσεις) παρακαλώ όπως πατήσετε ΕΔΩ.